از بچگی یادمه کسی حرف بیخود و اشتباه که می‌زد، مامان بزرگم می‌گفت "وقت حرف، عقل آدم مثل چای صاف کن می‌مونه. قبل باز کردن دهنت اول از عقلت استفاده کن و به چیزی که می‌خوای بگی فکر کن، مثل اینه که چای رو از صافی ردش کنی و تفاله رو ازش بگیری". حالا زندگی یه جوری شده این داستان حرف مفت و تفاله و چای صاف کن رو باید واسه همه تعریف کنم بلکه با سن نوح بفهمن کِی و کجا حرف درست چیه.

از یکسری هموطن بخاطر "صرفاً تولید مثل بدون اهمیت به تربیت و تحویل الدنگ به جامعه" دلخورم.

جدیداً حس می‌کنم حق مطلب رو با نوشتن نمی‌تونم ادا کنم، باید ویس بدم که متوجه عمق گا بشید.

انقدر باطری اجتماعی بودنم به ته رسیده که برای جواب دادن به پیام هام ضجه می‌زنم.

اسم ۲۱ سالگیم رو می‌ذارم "از گور برخاسته".

از دست های لطیفه.

من دوباره می‌خوابم، بیدار شدم توی خاورمیانه نباشم لطفا.

ثبت شده از لحظات "گور بابای دنیا"