«اَلَه هُب، سنگِ سُرُب» عبارتی است در فارسی تهرانی که گوینده دست بر دهان می‌گذارد و آن را ادا می‌کند، بدین معنا که از این به بعد دیگر حرفی نخواهد زد. اگر شما هم احیاناً این عبارت را شنیده‌اید، آن را چگونه شنیده‌اید؟ آیا در دیگر زبان‌های ایرانی عبارتی شبیه این برای اعلام سکوت به گوشتان خورده؟ یعنی جمله‌ای که طرف برای اعلام سکوت بر زبان بیاورد و معنای روشنی نداشته باشد. پیشاپیش از این‌که وقت می‌گذارید و پاسخ می‌دهید، صمیمانه متشکرم.

?شعر، فرهنگ و ادبیات
@mohsenahmadvandi