پیرمرد دوره گردی که دیروز پای خاطراتش نشسته بودم لبخند مضحکی زد و گفت سیزده سال پیش همین موقع دستش رو گرفتم و ازش خواستم تا ابد با من برقصه. اون هم بدون فکر سال ها کنار من از این شهر به اون شهر اومد و هربار که فلوتم رو دست میگرفتم، گوشه ی دامن پر چین و قرمزش رو بالا میزد و منتظر به من چشم می دوخت. پیپ قدیمیش رو گوشه ی لبش گذاشت و طوری به آسمون خیره شد انگار از مرگ برگشته و تمام زندگی رو جبران کرده ..
طوری که هنوز هم نفهمیدم، اون برق برق شادی بود یا کور سوی امید بین سیاهی زندگیش. پیرمرد می گفت مادرم هرازگاهی بیخ گوشمون زمزمه میکرد پیشونی و قد بلند به چه کار آدمیزاد میاد؟ آدمیزاد باید بختش بلند باشه. که متاسفانه ما نه قدمون بلند شد، نه بختمون. سر پنج سال نشد که یه از خدا بی خبر از ناکجا آباد پیداش شد و از من گرفتش. از من، از روزگار، از خیابون، از چشم‌های عابرا، از شهر، از من و فلوت فکستنیم، از دوربین اجاره‌ایم که خنده‌های گاه و بی گاهش رو ثبت میکرد. از اون روز همینجا کف همین خیابون نشستم، نه فلوت میزنم و نه دوره گردی میکنم. منتظر نیستم اما حسرت رو دلمه ...
اون روز دوربین اجاره ای شکست و من فقط حسرت خنده‌هایی رو دلمه که سیر دل نگاهشون نکردم جوون.
میفهمی؟ خیلی به حرف هاش فکر کردم و چمدونم رو بستم تا برگردم. از من نپرس برمی‌گردم که چی ...
برمی‌گردم که سیر دل نگاه کنم.

من درباره مشکلاتم صحبت نمیکنم.
یهو به خودم میام میبینم ۴ روزه غذا نخوردم و ۲ کیلو لاغر شدم.

تو فکر کردی من ترکت میکنم؟من حاضر بودم همون لحظه‌ای که غم کاشتی توی قلبم،یه جوری بغلت کنم که نفش کشیدن برات سخت باشه.

چیزایی که من میخوام ذاتیه:
توجه، ارزش، دوست داشتن، وفاداری.

رفتار آدم‌ها مهم تر از حرفاشونه.
هیچ وقت به حرفای یکی قانع نباش.
بزار عمل کنه و نشونت بده.

و آرام افسردگی را در آغوش میکشم.

مشکل همینجاست عزیزکرده.
تو هیچ‌وقت نفهمیدی من بخاطرت چه کارا که نکردم.

همه‌ی پاییزا دلتنگت می‌مونم.

02