هنرِ بزرگ در جسارتِ فراتر رفتن، و قرار دادنِ مشکل در زمینه‌ای فراگیرتر است. رابطه را در محدوده‌ی خودِ رابطه نمی‌توان نجات داد؛ باید آن را در گستره‌ای وسیع‌تر نشاند و رستگارش کرد.

یک پایت توی جزیره‌ی امن است و پای دیگر توی قایقی که می‌خواهد به دریا بزند؛ تا جایی هر دو را نگه می‌داری. اما جایی باید تصمیم بگیری و یکی را انتخاب کنی. آنِ بزرگِ زندگی‌ات آن‌جا است.

اثری خلق می‌شود، به چندین زبان ترجمه می‌شود، و آن‌گاه به جهانِ ایده‌ها – معنا – برکشیده می‌شود. فلسفه نیز از همین ساحتِ ترجمه به وادیِ حقیقت پا گذاشت.

(نی‌نوا، علی‌زاده)

مکرِ بزرگ: روزِ جهانیِ هولوکاست
اصطلاحِ «هولوکاست»، ترجمه‌ی یونانی-انگلیسیِ «عولاه» در کتابِ مقدس، به معنای «قربانیِ تماماً سوخته» است. واژه‌ی عبریِ «شوآ»، که در اسرائیل و فرانسه بیش‌تر به جای هولوکاست به کار می‌رود، نیز به معنای «تباهی و فاجعه» است. هر دوی این واژه‌ها دلالتِ الهیاتی-هستی‌شناختی* دارند. یهودیان در حرکتی مکارانه هم از این حادثه‌ی تاریخی برداشتی الهیاتی کردند و خود را قربانی‌هایی مقدس در پیشگاهِ وجدانِ بشر جا زدند، فدیه‌ای که آن‌ها را به سرزمینِ مقدس – ارضِ موعود – رساند، و هم یهودیت را از سطحی معرفت‌شناختی به جایگاهی هستی‌شناختی برکشیدند، و به قوم‌مداریِ ریشه‌ایِ خود حیثیتی امروزی بخشیدند. با وضعِ قوانینِ سخت‌گیرانه نیز افکارِ مخالفان و محققان بیش‌تر به صحتِ آمارِ ۶ میلیون قربانی معطوف شد، و به این ترتیب از چنین سیاستِ فریبکارانه‌ای غافل شدند. بماند که یک کشتارِ اروپایی چگونه با پروپاگاندا به عنوانِ روزی جهانی ثبت و حقنه شد!

روزِ آزادسازیِ آشویتس؛ ٢٧ ژانویه
واژه‌ی عبریِ عولاه در کتابِ مقدس ۲۸۹ بار استفاده شده. برای مثال: «گفت: پسرت را که یگانه پسرِ توست و او را دوست می‌داری، یعنی اسحاق را برگیر و به سرزمینِ موریا برو، و او را در آن‌جا بر یکی از کوه‌هایی که به تو خواهم گفت، چون قربانیِ تمام‌سوز* تقدیم کن.» (پیدایش ٢:٢٢)

سرانجام
آغاز در انجام هست.

سکس و سنت
رولان بارت پس از سفرش به ژاپن نوشت «در آمریکا سکس را همه جا دیدم جز در رختخواب، و در ژاپن سکس را هیچ جا ندیدم جز در رختخواب»؛ نمونه‌ای از اورینتالیسمِ تهوع‌آورِ غربی! توی توریست از کجا درباره‌ی رختخوابِ یک ملت حرف می‌زنی! رختخواب قلمروِ نیتیوِ انسان‌ها است؛ و می‌خواهم از موضعِ ایرانی بگویم سکس اگر در شهر حذف شد در رختخواب هم حذف می‌شود. این گونه است که جایگاهِ اندام‌ها (به ویژه بدنِ زن) در نهایت به تولیدِ مثل فروکاسته می‌شود. و این یعنی حذفِ تدریجیِ زیبایی‌شناسی و ظرافت و رومنس... سنت زمخت است. آن توسلِ اغراق‌آمیز به شعر و احساساتِ شاعرانه از همین‌جا بوده است؛ برای پوشاندن و انکارِ یک فقدانِ عظیم.

اندیشه‌ی استعلایی یعنی فقط من در میانِ عاشقانِ تو دیده می‌شوم؛ باقی همه محو. یعنی حافظ و سعدی و ماجرای ادبیاتِ ما... و معشوق که به واسطه‌ی عاشقانش به بی‌نهایت روش با خود اینهمان می‌شود.

اگر حقيقت زن باشد چه خواهد شد؟ آيا اين ظن نخواهد رفت كه فيلسوفان همگی تا بدان‌جا كه اهلِ جزميت بوده‌اند، در كارِ زنان سخت خام بوده‌اند؟ آن جدی بودنِ هولناك، آن پيله كردنِ نابه‌هنجار كه بنا به عادت تاكنون بدان شيوه به سراغِ حقيقت رفته‌اند، مگر وسايلی ناشيانه و ناجور برای نرم كردنِ دلِ يك زن نبوده است؟‌
(نیچه)
حقیقت – زن – یعنی انطباق بر خود به واسطه‌ی دیگری؛ همین. باقی همه هیچ.

-تو دنیا زن‌های زیادی هست. +نه برای من. -برای همینه که به‌ت خیانت می‌کنه.? (توهمِ بزرگ، ژان رنوار، ١٩٣٧)

آموزشِ منطق: مغالطه
خبرگزاریِ وقیحِ فارس و خیلی‌های دیگر نوشتند که دیدید تهِ جنبشِ زن، زندگی، آزادی «لخت شدن» بود؟ و این مغالطه است. لحظه‌ی عصیان و مبارزه علیهِ سرکوب قابلِ تعمیم به روالِ زندگی نیست. اگر همین فردا حجابِ اجباری برداشته شود همین زنِ جذاب و متمرد نیز قرار نیست لخت شود. درست مثلِ وقتی رزمنده‌ها روی میدانِ مین می‌رفتند و جان‌شان را فدا می‌کردند، و کسی حق نداشت بگوید دیدید این‌ها از زندگی بیزارند!
و کسانی در دامِ این مغالطه افتادند و برای توجیه‌ش از فشارِ روانی و از دست دادنِ کنترلش حرف زدند؛ ادامه‌ی همان راه‌کارِ خبیثانه‌ای که زن را مستقیم از کلانتری به بیمارستانِ روانی روانه می‌کند.