احساساتمون و مخفی می‌کنیم،
اما یادمون میره که چشم‌ها حرف میزنند.

کسی که من و بفهمه استاد فلسفه‌س.

چشمات زیباترین داستان کوتاه.

و تو، سقوطی مبهم در میان اقیانوس طوفانی مغز .

سرنوشت در مکتوبیات مان هویداست.
نوشته‌هایم سراسر بوی تعفن و مرگ میدهند،
بوی جدایی ، غفلت و درد.
بوی خون ، خونریزی و شکست.
گویا دویدن به سمت پایان و پذیرش اتفاق های تلخ
تنها راه جنگیدن با پایان تعفن آور است.

پناه به صداقت چشم‌هایت
وقتی لبانت به دروغ گفتن تَر میشد.