‏از موقعی که رها کردنو یاد گرفتم ادم بهتری شدم، رها کردن گذشته، رها کردن چیزی که تو کنترلم نیست، رها کردن ادما، رها کردن دراما، رها کردن فکر، رها کردن نتیجه
‏البته نه که تلاشی نکنم واسه نتیجه، همه تلاشمو میکنم ولی تهش میگم هرچی شد بذار بشه ،

وقتی خوابتون نمی بره و باید بخوابید پلیش کنید، آرامش عجیبی توش داره

یه جا نوشته بود: میدونم تصمیمی که گرفتم درسته، ولی کاش تصمیم درست این نبود
و چقدر هممون این جمله رو زندگی کردیم،

رابطه قرار نیست آسون باشه؛
یه وقتایی هست که حوصله‌ت رو سر می‌برم، بهم شک می‌کنی، بی‌اعتماد می‌شی یا ازم زده می‌شی،
یه وقتاییم هست که دلم نمی‌خواد باهات حرف بزنم، یه سری دعواهای رو مخ قراره اتفاق بیوفته؛
ولی در آخر، همش به این ختم می‌شه که
یه قلب نمی‌خواد بیخیال اون یکی بشه،
همش به اون پیوند بینمون ربط پیدا می‌کنه، همون پیوندی که مارو با تموم بالا پایینا و مشکلات کنار هم نگه می‌داره و تعریف دقیق عشقه

من سمت تاریک خودمو بهت نشون دادم، و تو اونجارو با ستاره پر کردی
من زخمای خودم رو بهت نشون دادم و تو تک تکشونو بوسیدی
من نقصای خودمو بهت نشون دادم و تو جوری رفتار کردی که انگار کامل ترین فرد روی زمینم
من روح خستمو بهت نشون دادم و تو بغلش کردی
من قلبمو بهت نشون دادم و تو با یه لبخند اونو برای خودت کردی ،

ولی وارد رابطه شدن با فردی منطقی و پخته واقعا لذت‌بخشه؛ بدون خیانت، دروغ، بدون اینکه احساس اضافه بودن داشته باشی؛ کنارش آرامش داری، روانت آرومه و فارغ از دغدغه های کم اهمیت، میتونی بدون هیچ ترس و واهمه‌ای از ترک شدن و طرد شدن بهش اعتماد کنی، با آدم اصیل و بالغ حال دلت همیشه خوبه ،

به قولِ خسرو شکیبایی
گاهی سکوت میکنی
چون
اونقدر رنجیدی
که نمیخوای حرف بزنی ،

من بی نهایت به اقیانوس شباهت دارم، هنوز به طور کامل کشف نشدم، گاهی آروم و گاهی طوفانی، گاهی پر از سکوتم و گاهی پر از حرف ،

‏اگه روابط انسانی انقدر سخت نبود؛
همین الان باهات تماس میگرفتم‌ وُ می‌گفتم که چقدر دلم برات تنگ شده :))