درد را با جان پذیراییم و با غم ها خوشیم
قالی کرمان که باشی می خوری پا بیشتر.
هر شب عمرم به یادت اشک می ریزم ولی؛
بعد حافظ خوانی شب های یلدا بیشتر.

گریه هم بر غم این فاصله مرهم نشود
مثل یک قهوه که از تلخی آن کم نشود
روز و شب پیش همه روی لبم لبخند است
تا حواس احدی جمع به بغضم نشود.

پس از ملال، محال است خرمی نرسد
همیشه از عقب ابر، آفتاب می شود.

چای مینوشم که با غفلت فراموشت کنم .
چای مینوشم ولی از اشک، فنجان پر شدست.

شور بی‌کران می‌تواند در یک دقیقه جا بگیرد.
مثل ازدحام جمعیتی در فضایی کوچک.