صفحه ⇔378

**( فَمَكَثَ=پس (هد هد )درنگ‌کرد
غَيْرَ بَعِيدٍ= ن چندان دور
فَقَالَ=پس(حاضر شد ) گفت
أَحَطتُ=آگاهی یافتم
بِمَا لَمْ تُحِطْ=ب چیزی ک
آگاهی نیافته ای
بِهِ وَجِئْتُكَ =ب آن
آورده ام برایت
مِن سَبَإٍ =از سبا
بِنَبَإٍ =خبری
يَقِينٍ )قطعی را

النمل (22) An-Naml

پس درنگش چندان طول نکشید (که هدهد آمد) آنگاه گفت : « من به چیزی دست یافته ام که تو به آن دست نیافته ای، و از (سرزمین) سبا برایت خبر قطعی آورده ام.**

**( فَلَمَّا جَاءَتْهُمْ= پس چون آمد برایشان
آيَاتُنَا =نشانه های ما
مُبْصِرَةً =روشنگرانه
قَالُوا=گفتند
هَٰذَا= این
سِحْرٌ= جادویی
مُّبِينٌ )آشکار است

النمل (13) An-Naml

پس چون آیات روشن (و کاملاً آشکار) ما به سراغ آنها آمد؛ گفتند : «این جادویی آشکار است».

( وَجَحَدُوا=و انکار کردند
بِهَا =آنها را
وَاسْتَيْقَنَتْهَا =و در حالی ک یقین کردند آن را
أَنفُسُهُمْ= دلهایشان
ظُلْمًا= از روی ستمکاری
وَعُلُوًّا ۚ=و برتری جویی
فَانظُرْ =پس بنگر
كَيْفَ كَانَ=چگونه بود
عَاقِبَةُ=عاقبت
الْمُفْسِدِينَ )تبهکاران

النمل (14) An-Naml

و آن را از روی ستم و سرکشی انکار کردند، در حالی که دلهایشان به آن یقین داشت، پس بنگر عاقبت مفسدان چگونه بود.

( وَلَقَدْ آتَيْنَا دَاوُودَ =و همانا دادیم
داوود
وَسُلَيْمَانَ=و سلیمان را
عِلْمًا=دانش
ۖ وَقَالَا=و گفتند
الْحَمْدُ لِلَّهِ =حمد و ستایش فقط مخصوص الله است
الَّذِي=کسی ک
فَضَّلَنَا =برتری داد ما را
عَلَىٰ كَثِيرٍ=بر بسیاری
مِّنْ عِبَادِهِ =از بند گان
الْمُؤْمِنِينَ )مو من خود

النمل (15) An-Naml

و به راستی به داوود و سلیمان دانش (عظیمی) دادیم، و (آنان) گفتند :« ستایش از آن خدایی است که ما را بر بسیاری از بندگان مؤمن خود برتری بخشید».

( وَوَرِثَ =و ارث برد
سُلَيْمَانُ دَاوُودَ=سلیمان از داوود
ۖ وَقَالَ يَا أَيُّهَا=و گفت ای
النَّاسُ =مردم
عُلِّمْنَا =ب ما آموخته شده است
مَنطِقَ=گفتار
الطَّيْرِ=پر ند گان
وَأُوتِينَا= و داده شده ب ما
مِن كُلِّ شَيْءٍ= ۖاز هر چیزی
إِنَّ هَٰذَا =همانا این
لَهُوَ الْفَضْلُ=آن برتری
الْمُبِينُ )آشکار است

النمل (16) An-Naml

و سلیمان وارث داوود شد، و گفت :«ای مردم ! زبان پرندگان به ما آموخته اند، و از هر چیز به ما عطا شده، بی تردید این فضل آشکاری است».

( وَحُشِرَ= و گرد آوری شدند
لِسُلَيْمَانَ =برای سلیمان
جُنُودُهُ =لشکر هایی
مِنَ الْجِنِّ= از جن
وَالْإِنسِ=و انسان
وَالطَّيْرِ =و پرند گان
فَهُمْ=پس آنها
يُوزَعُونَ )باز داشته می شدند (از پرا کندگی

النمل (17) An-Naml

و برای سلیمان لشکریانش از جن و انس و پرندگان گرد آورده شدند، آنگاه نگاه داشته شدند (تا همه آنها به یکدیگر بپیوندند).

( حَتَّىٰ=(رفتند )تا
إِذَا أَتَوْا=آنگاه ک
رسید ند
عَلَىٰ وَادِ =بر دره ی
النَّمْلِ =مو رچه گان
قَالَتْ=گفتند
نَمْلَةٌ=مورچه گان
يَا أَيُّهَا=ای
النَّمْلُ =مور چه گان
ادْخُلُوا =داخل شوید
مَسَاكِنَكُمْ =در خانه هایتان ک
لَا يَحْطِمَنَّكُمْ=تا پایمال نکنند شما را
سُلَيْمَانُ=سلیمان
وَجُنُودُهُ وَ=و لشکر یا نش و
هُمْ لَا يَشْعُرُونَ )آنها نداند (و نا آگاهانه شما را در هم نکوبند

النمل (18) An-Naml

(بعد حرکت کردند) تا هنگامی که به وادی مورچگان رسیدند، مورچه ای گفت:«ای مورچگان ! به لانه های خود بروید تا سلیمان و لشکریانش شما را پایمال نکنند در حالی که نمی فهمند».

( فَتَبَسَّمَ=پس لبخند زد
ضَاحِكًا =شا دمانه
مِّن قَوْلِهَا =از سخن (مورچه
وَقَالَ رَبِّ=و گفت پرودگار م
أَوْزِعْنِي=در دلم افکن
أَنْ أَشْكُرَ= ک شکر کنم
نِعْمَتَكَ =نعمتت را
الَّتِي=ک
أَنْعَمْتَ=نعمت دادی
عَلَيَّ= بر من
وَعَلَىٰ =و بر
وَالِدَيَّ=پدر من
وَأَنْ أَعْمَلَ=و اینکه بکنم
صَالِحًا =کار شا یسته
تَرْضَاهُ=ک میپسندی آن را
وَأَدْخِلْنِي=و داخل کن من را
بِرَحْمَتِكَ =در رحمتت
فِي عِبَادِكَ=در زمره ی
بند گان
الصَّالِحِينَ )صالح ت

النمل (19) An-Naml

پس (سلیمان) از سخن آن (مورچه) تبسمی کرد (و) خندید، گفت :« پروردگارا ! به من توفیق ده تا شکر نعمتهایی را که بر من وبر پدر و مادرم ارزانی داشته ای بجای آورم، و (توفیق عطا فرما تا) کار(های) شایسته ای که تو خشنود شوی، انجام دهم، ومرا به رحمت خود در( زمره ی) بندگان صالحت در آور ».

( وَتَفَقَّدَ=و جو یا شد
الطَّيْرَ =(حال )پر ند گان را
فَقَالَ =پس گفت
مَا لِيَ=چ شده است
مرا
لَا أَرَى=ک نمیبینم
الْهُدْهُدَ=هد هد را
أَمْ كَانَ مِنَ=یا هست از
الْغَائِبِينَ )غائبان

النمل (20) An-Naml

و (سلیمان) از حال پرندگان جویا شد، و گفت : «مرا چه شده است که هدهد را نمی بینم، یا اینکه او از غایبان است ؟!

( لَأُعَذِّبَنَّهُ=هر آینه عذاب کنم اورا
عَذَابًا =عذابی
شَدِيدًا =سخت
أَوْ لَأَذْبَحَنَّهُ= یا ذبح کنم او را
أَوْ لَيَأْتِيَنِّي =یا بیاورد برای من
بِسُلْطَانٍ=دلیلی
مُّبِينٍ )روشن را

النمل (21) An-Naml

قطعاً او را به کیفر شدید کیفر خواهم داد، یا او را ذبح خواهم کرد، یا (باید) دلیلی روشن (برای غیبتش) برای من بیاورد » .**

**( طس ۚ =طا سین
تِلْكَ آيَاتُ =این آیات
الْقُرْآنِ وَكِتَابٍ=قر آن کتابی
مُّبِينٍ )روشن است

النمل (1) An-Naml

طس (طا. سین) این آیات قرآن و کتاب مبین است.

( هُدًى=هدایتی
وَبُشْرَىٰ=و بشارتی
لِلْمُؤْمِنِينَ )برای مومنان

النمل (2) An-Naml

که هدایت و بشارت برای مؤمنان است.

( الَّذِينَ يُقِيمُونَ=کسانی ک
بر پا می دارند
الصَّلَاةَ =نماز
وَيُؤْتُونَ الزَّكَاةَ =و می پر دازندزکات
وَهُم بِالْآخِرَةِ=و آنها ب آخرت
هُمْ يُوقِنُونَ )خودشان یقین دارند

النمل (3) An-Naml

(همان) کسانی که نماز را بر پا می دارند، و زکات را ادا می کنند، و آنان به آخرت یقین دارند.

( إِنَّ الَّذِينَ= همانا کسانی ک
لَا يُؤْمِنُونَ=ایمان ندارند
بِالْآخِرَةِ زَيَّنَّا=ب آخرت
زیبا ساخته ایم
لَهُمْ أَعْمَالَهُمْ=برایشان کار هایشان
فَهُمْ= پس آنان
يَعْمَهُونَ )سر گر دانند

النمل (4) An-Naml

بی گمان کسانی که به آخرت ایمان نمی آورند،اعمال شان را برای آنها زینت داده ایم، پس آنها سر گردان می شوند.

( أُولَٰئِكَ الَّذِينَ=آنان کسانی اند ک
لَهُمْ سُوءُ =برای شان بدی
الْعَذَابِ وَهُمْ=عذاب و آنان
فِي الْآخِرَةِ هُمُ=در آخرت خودشان
الْأَخْسَرُونَ )زیان کارانند

النمل (5) An-Naml

آنها کسانی هستند که عذاب بد (و درد ناک) برای شان است،و آنها در آخرت زیانکارترینند.

( وَإِنَّكَ=و ب درستی ک ب تو
لَتُلَقَّى=القاء و آمو خته می شود
الْقُرْآنَ مِن =قر آن را از
لَّدُنْ= نزد
حَكِيمٍ عَلِيمٍ )(الله )سنجیده کار دانا

النمل (6) An-Naml

و بی تردید تو (این) قرآن را از سوی (خداوند) حکیم دانا دریافت می داری.

( إِذْ قَالَ =هنگامی ک گفت
مُوسَىٰ لِأَهْلِهِ=موسی ب خانواده خود
إِنِّي=همانا من
آنَسْتُ= دیدم
نَارًا =آتشی را
سَآتِيكُم=بزودی می آورم برای شما
مِّنْهَا =از آن
بِخَبَرٍ =خبری را
أَوْ آتِيكُم=یا بیاورم برای شما
بِشِهَابٍ =شعله ای
قَبَسٍ =افروخته را
لَّعَلَّكُمْ =باشد ک شما
تَصْطَلُونَ )گرم شوید

النمل (7) An-Naml

(به یاد بیاور) هنگامی را که موسی به خانواده ی خود گفت : «(بایستید) همانا من آتشی (از دور) دیده ام، به زودی خبری از آن برای شما می آورم یا شعله ی آتشی از آن می آورم تا گرم شوید».

( فَلَمَّا جَاءَهَا =پس چون آمد نزد آن (آتش
نُودِيَ= ندا کرده شد
أَن بُورِكَ=ک برکت داده شد کسی را ک
مَن فِي النَّارِ=در آن آتش است
وَمَنْ حَوْلَهَا=و کسی ک گر دا گرد آن است
وَسُبْحَانَ اللَّهِ=و پاک است الله
رَبِّ الْعَالَمِينَ )پرودگار جهانیان

النمل (8) An-Naml

پس چون به آن (آتش) رسید، ندا داده شد که :«مبارک باد کسی که در آتش است و کسی که پیرامون آن است. و منزه است خداوندی که پروردگار جهانیان است.

( يَا مُوسَىٰ= ای موسی
إِنَّهُ أَنَا اللَّهُ =همانا منم الله
الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ )پیروزمند حکیم

النمل (9) An-Naml

ای موسی! همانا من خداوند پیروزمند حکیم هستم.

( وَأَلْقِ =و بیفکن
عَصَاكَ ۚ=عصایت را
فَلَمَّا =پس چون
رَآهَا= دیدآن را
تَهْتَزُّ= ک حرکت میکند
كَأَنَّهَا =گویا آن
جَانٌّ= ماری است
وَلَّىٰ =روی گردانید
مُدْبِرًا =و پشت کنان
وَلَمْ يُعَقِّبْ ۚ=و ب عقب بر کشت
يَا مُوسَىٰ=(الله گفت )
ای موسی
لَا تَخَفْ =نترس
إِنِّي لَا يَخَافُ=همانا من
نمی ترسند
لَدَيَّ= نزد من
الْمُرْسَلُونَ )پیامبران

النمل (10) An-Naml

و عصایت را بیفکن- پس چون آن را دید که (با سرعت) می جنبد، گویی که آن ماری است،(ترسید و) به عقب برگشت،و پشت سر خود نگاه نکرد- ای موسی ! نترس، که پیامبران در نزد من نمی ترسند.

( إِلَّا مَن ظَلَمَ=مگر کسی ک
ستم‌ کرد
ثُمَّ=پس
بَدَّلَ= جا یگزین کرد
حُسْنًا بَعْدَ= نیکی را
پس از
سُوءٍ= بدی
فَإِنِّي=همانا من
غَفُورٌ رَّحِيمٌ )آمرزنده ای مهر بانم‌

النمل (11) An-Naml

مگر کسی که ستم کند، پس (توبه کند و) بدی را به نیکی تبدیل نماید، پس بی گمان من آمرزنده ی مهربان هستم.

( وَأَدْخِلْ =و داخل کن
يَدَكَ =دستت را
فِي جَيْبِكَ=در گریبانت
تَخْرُجْ=ک بیرون می اید
بَيْضَاءَ=سفید
مِنْ غَيْرِ سُوءٍ ۖ =بدون هیچ
آسیبی (و این نشانه هایی )
فِي تِسْعِ =درنه
آيَاتٍ إِلَىٰ= معجزه ای ک
ب سوی
فِرْعَوْنَ وَقَوْمِهِ=فرعون و قومش (میروی
ۚ إِنَّهُمْ كَانُوا قَوْمًا =همانا آنها هستند قومی
فَاسِقِينَ )نا فر مان

النمل (12) An-Naml

و دستت در گریبانت فرو کن، که سفید (و در خشنده ی) بی عیب بیرون بیاید، (این معجزه) در زمره ی معجزات نه گانه است، به سوی فرعون و قومش (برو) که آنها قومی فاسقند».**

صفحه ⇔377