شبای زیادی رو اینجوری گذروندم. تنها، بی‌حوصله، ساکت و یه گوشه‌ی مبل نشسته دست به سیگار! دقیق یادم نیست کدوم شب ولی توو یکی از همین شبا بود که فهمیدم امیدواری بهترین حس و بدترین شکنجه‌س واسه آدمایی که بهت خوبی میکنن یا بدی. توو یکی از همین شبا بود که فهمیدم هیچکسی جز خودت واست نیست. واست نمیمونه. توو یکی از همین شبا فهمیدم باید بریزی بیرون تا جمع نشه توو دلتو یهو یه‌جوری بترکه که گند کل خونه‌رو برداره. یکی از همین شبا که توو حال خودم نبودم و حال خودم داشت از خودم به هم میخورد و تصمیم گرفته بودم خودمو ول کنم فهمیدم که خودمم دیگه خودمو دوست ندارم. ولی هنوز منتظر بودم یه دستی از غیب بیاد و کشیده بشه رو سرمو بهم بگه نترس، نگران نباش، من هستم. یکی از همین شبا بود که به خودم گفتم: ببین منو، بسه دیگه! قرار نیست کسی بیاد، زور نزن. یکی از همین شبا فهمیدم جام اینجا نیست. یکی از همین شبا خسته میشم از این همه مزخرف بودن خودم برای خودم و خودم برای همه. یکی از همین شبا میخوابم که صبح پاشم و همه چی رو درست کنم و دیگه هرگز پا نمیشم! شب بخیر.

یهو ب خودت میایی میبینی دیگه زنده نیستم.

یهو ب خودت میایی میبینی دیگه صدای ازم نیست.

اصلا به زبون بیارم یا نه!

یجورایی دلم پر از حرف هایی میشه که نمیدونم چیکارشون کنم.به کی بزنمشون.

نمیدونم چرا ناراحتم. بغض دارم.عصبی ام.

زیبایی.مثلِ شب.

در غم نبودت بی حرف شده است.

سکوت شب را میشنوی؟

فراموشش کردم؟نه.
دلتنگشم؟بله.
میبخشمش؟نه....تا ابد نه...