روزگار، به من صبر را، تحمل را، و ايستادگي در برابر افکار غمناک و ناامید را، بخوبی تعلیم داد، و حالا، این روز‌ها
در تلاشم تا باورم و قلبم را همرا خود کنم،
صبر و عشق و ایمان و آرامش قلبی، تمام چیزی است که نیاز دارم برای زنده ماندن.

این هفته تازه از همین امروز برای من آروم گرفته و یکمی رهام کرده، روزهای سختی رو پشت سر گذاشتم از نظر روحی و سختی های PMS, یه جاها واقعا تسلیم شدم و یه جاها انگار از صبر و حوصله کم آوردم و حسابی بهش میدون دادم و باز شکست خوردم خب،
اما بالاخره امروز کمی آروم تر و آسوده ترم،
زندگی در هر حالی راه خودش رو در پیش میگیره و میره، گاهی وقتا کمال گراییم برای اوضاع میخواد که تمام مشکلات اطرافم رو که به چشمم میاد رو می‌تونستم حل کنم، تمام نگرانی ها و سختی های مسیر خواهرم رو، هرچیزی که برای پدر و مادرم ذره ای نگرانی و فکر باشه رو.
و وقتی خودم می‌بینم اوضاع شخصیم رو یکمی رو به راه کردم، سریع یاد خونواده ام میفتم، نمی‌دونم چرا اینقدر نگران تک تکشونم و تحمل هیچ غصه ای رو براشون ندارم و از طرفی هم نه جون و نه تحملش رو دارم که کار بزرگی بتونم انجام بدم براشون،
مثلا مدتیه خیلی برای کنکور خواهرم فکر می‌کنم تک تک جزئیات کارهاش تو ذهنم میان و نمی‌دونم واقعا چطور میتونم تمام کارهای کنکورش رو کمکش باشم درحالی که خودم بارها تو این مورد شکست خوردم..
در هرحال، زندگی همینه انگار، راه خودش رو در پیش گرفته و تو هر شرایطی میره جلو،
فکر کنم باید همینجوری دوستش داشته باشیم.

من اینقدر اینجارو دوست دارم، که وقتی پستی میذارم، اینقدر میمونم و نگاهش می‌‌کنم و بهش و خاطره اش فکر می‌کنم که گاهی فکر می‌کنم نکنه تعداد سین های پستم همش خودم باشم.:)

_از پانزدهم آبان ماه سال یک هزار و چهارصد و دو.
1:43

منم یاد لیلی افتادم.?

برای دل بردن ازت، صبر کنم یا عجله؟
با هرکسی به غیرِ تو می‌خوام غریبگی کنم..
یه جسدم بدون تو، باش که زندگی کنم..

نشود فاش کسی، آنچه میانِ من و توست،
تا اشارات نظر، نامه رسان من و توست.?♥️

_یازدهم آبان ماه سال یک هزار و چهارصد و دو.