تخیل؛ أنك تتجول في الحدائق الجنة
وفجأة ينظر أليك النبي مبتسما..
تصور كن که در باغهای بهشت قدم میزنی و ناگهان با پیامبر علیه الصلاة و السلام برخورد میکنی که خندان به تو مینگرد .?

عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رضي الله عنه ، قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه و سلم : «إِنَّ مُوسَى كَانَ رَجُلًا حَيِيًّا، وَذَلِكَ قَوْلُهُ تَعَالَى:‍﴿يَٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ لَا تَكُونُواْ كَٱلَّذِينَ ءَاذَوۡاْ مُوسَىٰ فَبَرَّأَهُ ٱللَّهُ مِمَّا قَالُواْۚ وَكَانَ عِندَ ٱللَّهِ وَجِيهٗا‍﴾
بخاری(۴٧٩٩)

از ابوهریره رضي الله عنه روایت است که پیامبر خدا صلى الله عليه و سلم فرمودند: «موسی شخص با حیائی بود، و این همان قول خداوند متعال است که می‌فرماید:‍﴿ای مؤمنان! مانند کسانی نباشید که موسی را اذیت کردند، و خداوند او را از آنچه که به وی نسبت داده بودند مبرا ساخت، و او در نزد خداوند با منزلت بود‍﴾

قصۀ مبرا ساختن موسی علیه‌السلام از تهمت بنی اسرائیل آن بود که موسی علیه‌السلام بسیار با حیا بود، و همه جسم خود را می‌پوشانید، بنی اسرائیل گفتند: اینکه موسی اینقدر خود را می‌پوشاند، سببش آن است که مرض جلدی دارد و پیس است، و برای آنکه خداوند او را از این تهمت مبرا سازد، روزی موسی علیه‌السلام خواست تا در جایی غسل کند، جامه‌هایش را روی سنگی گذاشت، چون از غسل کردن فارغ شد و خواست که لباس‌هایش را بپوشد، سنگ با جامه‌ها از نزدش گریخت، موسی با عصای خود در دنبال سنگ دویده و می‌گفت: ای سنگ لباس‌هایم، ای سنگ لباس‌هایم، و همین طور رفت تا نزد گروهی از بنی اسرائیل رسید، بنی اسرائیل او را به حالت عریان دیدند، و برای‌شان ثابت شد که موسی علیه‌السلام هیچ عیبی ندارد...

عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رضي الله عنه ، قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه و سلم : «إِنَّ مُوسَى كَانَ رَجُلًا حَيِيًّا، وَذَلِكَ قَوْلُهُ تَعَالَى:‍﴿يَٰٓأَيُّهَا ٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ لَا تَكُونُواْ كَٱلَّذِينَ ءَاذَوۡاْ مُوسَىٰ فَبَرَّأَهُ ٱللَّهُ مِمَّا قَالُواْۚ وَكَانَ عِندَ ٱللَّهِ وَجِيهٗا‍﴾
بخاری(۴٧٩٩)

از ابوهریره رضي الله عنه روایت است که پیامبر خدا صلى الله عليه و سلم فرمودند: «موسی شخص با حیائی بود، و این همان قول خداوند متعال است که می‌فرماید:‍﴿ای مؤمنان! مانند کسانی نباشید که موسی را اذیت کردند، و خداوند او را از آنچه که به وی نسبت داده بودند مبرا ساخت، و او در نزد خداوند با منزلت بود‍﴾

قصۀ مبرا ساختن موسی علیه‌السلام از تهمت بنی اسرائیل آن بود که موسی علیه‌السلام بسیار با حیا بود، و همه جسم خود را می‌پوشانید، بنی اسرائیل گفتند: اینکه موسی اینقدر خود را می‌پوشاند، سببش آن است که مرض جلدی دارد و پیس است، و برای آنکه خداوند او را از این تهمت مبرا سازد، روزی موسی علیه‌السلام خواست تا در جایی غسل کند، جامه‌هایش را روی سنگی گذاشت، چون از غسل کردن فارغ شد و خواست که لباس‌هایش را بپوشد، سنگ با جامه‌ها از نزدش گریخت، موسی با عصای خود در دنبال سنگ دویده و می‌گفت: ای سنگ لباس‌هایم، ای سنگ لباس‌هایم، و همین طور رفت تا نزد گروهی از بنی اسرائیل رسید، بنی اسرائیل او را به حالت عریان دیدند، و برای‌شان ثابت شد که موسی علیه‌السلام هیچ عیبی ندارد...

نـحـن لا نـمـلـك شـيـئًـا غـيـر الـدُعـاءِ
فـ يـاربّ لا تـرُدّنـا خـائـبـيـن ♡゙

عن أبي مَالِكٍ الْحَارِثِ بْنِ عَاصِم الأشْعريِّ رضي الله عنه قال: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه و سلم : «الطُّهُورُ شَطْرُ الإِيمَان، وَالْحَمْدُ للَّه تَمْلأَ الْميزانَ وسُبْحَانَ الله والحَمْدُ للَّه تَمْلآنِ أَوْ تَمْلأ مَا بَيْنَ السَّموَات وَالأَرْضِ وَالصَّلاَةُ نور، والصَّدَقَةُ بُرْهَانٌ، وَالصَّبْرُ ضِيَاءٌ، والْقُرْآنُ حُجَّةٌ لَكَ أَوْ عَلَيْك. كُلُّ النَّاس يَغْدُو، فَبائِعٌ نَفْسَهُ فمُعْتِقُها، أَوْ مُوبِقُهَا».
مسلم(۲۲۳)

ابومالک، حارث بن عاصم اشعری رضي الله عنه می‌گوید: رسول‌الله صلى الله عليه و سلم فرمود: «پاكيزگي، نصف ايمان است. و الحمدلله ترازوي(نیکی‌ها) را پُر می‌كند و سبحان‌الله و الحمدلله فاصله‌ی ميان آسمان‌ها و زمين را پُر می‌كنند. نماز، نور است و صدقه، برهان؛ و صبر، روشنايی‌ست. و قرآن، حجتی به نفع تو يا حجتی بر ضد توست. و همه‌ی مردم شب را در حالی به صبح می‌رسانند که درباره‌ی خویشتن داد و ستد می‌کنند؛ پس برخی، خود (را با انجام نیکی، از عذاب) رها می‌نمایند و عده‌ای، خود را (با انجام بدی) به هلاکت می‌‌رسانند»

رسول‌الله صلى الله عليه و سلم فرمود: «پاکیزگی، نصف ایمان است»؛ زیرا ایمان، دو بخش دارد؛ یک بخش، تهی شدن یا پاک شدن از زشتی‌ها و پلیدی‌هاست و بخش دیگر، آراسته شدن به نیکی‌ها. رهایی از شرک و فسق و بیزاری از مشرکان و بدکاران، نخستین بخش ایمان است؛ و این، یعنی پاکیزگی. مفهوم پاکیزگی، این است که انسان از تمام آلودگی‌های حسی و معنوی پاک شود؛ این، همان پاکیزگی و طهارتی‌ست که پیامبر صلى الله عليه و سلم از آن، به عنوان نصف ایمان، یاد کرد.

عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ رضي الله عنهما : «أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه و سلم كَانَ يَرْفَعُ يَدَيْهِ حَذْوَ مَنْكِبَيْهِ إِذَا افْتَتَحَ الصَّلاَةَ، وَإِذَا كَبَّرَ لِلرُّكُوعِ، وَإِذَا رَفَعَ رَأْسَهُ مِنَ الرُّكُوعِ، رَفَعَهُمَا كَذَلِكَ أَيْضًا، وَقَالَ: سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ، رَبَّنَا وَلَكَ الحَمْدُ، وَكَانَ لاَ يَفْعَلُ ذَلِكَ فِي السُّجُودِ»
بخاری(٧۳۵)

از عبدالله بن عمر رضي الله عنهما روایت است که پیامبر خدا صلى الله عليه و سلم در این جاها دست‌های خود را تا برابر شانه‌های خود بالا می‌کردند، هنگام شروع کردن به نماز، و در وقت تکبیر گفتن برای رکوع، و در وقت بالا کردن سر از رکوع که«سمع الله لمن حمده، ربنا ولك الحمد»می‌گفتند، ولی در وقت سجده کردن، دست‌های خود را بالا نمی‌کردند.

بالا کردن دست‌ها در تکبیر تحریمه به اتفاق علماء لازمی و حکمش باقی است.
کیفیت بالا کردن دست به اینگونه است که: انگشتان خود را از یکدیگر بسیار نگشاید، و کف دست خود را به طرف قبله نماید.
بهتر است که بالا کردن دست‌ها متصل با گفتن تکبیر تحریمه باشد، ولی اگر اول دست‌های خود را بالا کرد، و بعد از آن تکبیر گفت، و یا اول تکبیر گفت و بعد از آن دست‌های خود را بالا کرد، نیز جواز دارد.