در مسیر خلق و تولید محتوا این اشتباهات را دست‌کم گرفتم:

https://fatemehebrahimi.ir/my-mistakes-in-creating-content/

فاطمه ابراهیمی
@fatemehebrahimi_ir

زری نوشتاردرمانی را دوست ندارد

ـ چون دوست ندارد گریه‌اش بگیرد.
ـ چون منتظر است ابتدا به آمادگی کامل برسد و بعد بیاغازد.
ـ چون حرف‌زدن با دوست خوبش را به نوشتن ترجیح می‌دهد.
ـ چون سکوت و غرق‌شدن در افکارش را به نوشتن ترجیح می‌دهد.
ـ چون نگران است نوشته‌هایش را کسی بخواند.
ـ چون پیش از آنکه تجربه‌اش کند، فاتحه‌اش را خوانده و حکم کرده که نوشتن بی‌فایده است.
ـ چون به نظرش نوشتن برای مدرسه است و بعد هم برای هرکسی که بخواهد نویسنده شود.

فاطمه ابراهیمی
بخشی از کتابِ ؛
@fatemehebrahimi_ir

کلمه کم دارم

این کمبود را همه دارند؛ ولی من که می‌نویسم متوجهش می‌شوم و آنکه نمی‌نویسد نه.
بخاطر همین کمبود است که به نقاشی‌کشیدن روی آورده‌ام؛ اگرچه از عهده‌ی آن هم به کمال برنمی‌آیم.
خلاصه که تمرین جمله‌سازی را آغازیده‌ام و البته خوانش کتاب مصدرهای فارسی را. برای گسترش توانم در نقاشی هم فعلاً کاری نکرده‌ام اما دربِ ذهنم رو به پیشنهادهای هنرمندان باز است.

اخیرا شیوه‌ای تازه درباره‌ی مطالعه‌ی موثر یافتم، شیوه‌ای کاملاً ضدتنبلی- خواندن در مقایسه با نوشتن تنبلی است؛ ابتدا ۱۰۰جمله درباره‌ی موضوع کتاب موردنظر می‌نویسیم و بعد از اتمام آن ۱۰۰جمله، می‌رویم سراغ خواندن و یادداشت‌برداری و اصلاح نظر در ۱۰۰ جمله‌ی دیگر.

خانه‌داری را دوست ندارم و اساساً از هرچه وظیفه باشد بیزارم؛ حتی اگر آن نوشتن باشد و یا زیستن.
رکنِ دل‌بخواهی‌بودن، از همه چیز برایم مهم‌تر است.

گاهی بدآموزی دارم؛ و همین ویژگی سبب می‌شود تا ترسان و لرزان در شاهراه تأثیرگذاری قدم بردارم. اگرچه موفق شده‌ام قید آن ۳۰ درصد بدآموزیِ احتمالی را بزنم و پای در راه بنهم.
این ۳۰ درصد خیلی جاها نقش دارد؛ من در مهمان‌نوازی ۷۰ درصد خوبم و ۳۰ درصد بد. در نوشتن هم همینطور؛ در کارکردن و خانه‌داری و همسری و فرزندی و خواهری و خاله‌گی و عمه‌گی هم.
این ۷۰ درصد گاهی کم‌تر هم می‌شود و من می‌کوشم علی‌رغم این ناقص‌بودن، خوددوستی را تمرین کنم.

راستی حرف خوددوستی شد؛ بارها بهم ثابت شده است که درون من، آن‌ تَه‌ها، در اعماق وجودم، نفرت و خشم باهم رابطه دارند و به هم قوت و دل‌گرمی می‌دهند.
من به نوشتن پناه آوردم تا نقشه‌ی به‌هم‌ریختن رابطه‌ی این دو را بریزم؛ تراپی را هم به همین دلیل آغازیدم و ادامه دادم. اما نمی‌دانم چه چیزی رابطه‌ی این دو را تا این حد قوی کرده است که من هنوز نتوانسته‌ام بین‌شان را شکرآب کنم.

دیگر سخن بَس.

فاطمه ابراهیمی
@fatemehebrahimi_ir

نویسنده-خانه‌دارِ تمام‌وقت

حین اثاث کشی بودیم که متوجه تعداد زیاد کتاب‌ها و دفترهایم شدم؛ همه هم نیمه تمام. برای هر ایده، دفتری گشوده بودم و در هر کتاب، بخشی از خودم را یافته بودم.
با خودم قرار گذاشتم دیگر کتاب نخرم ولی وقتی رفتیم شیراز، از مرکز فرهنگی آبی، شتابان زیستن را گرفتم.

خانه‌داری برایم جدید است و استرس‌زا، دست‌هایم معمولا بوی پیاز می‌دهند و نمی‌توانم دربرابر غذاهای خوشمزه‌ای که درست می‌کنم رژیمم را نگه دارم؛ کنایه نبود واقعا دستپختم خوب است.

موضوع نوشتاردرمانی برایم جدی‌تر شده است و امیدوارم بتوانم کتابِ ؛ ( نقطه‌ویرگول ) را به بهترین شکل و محتوا نهایی کنم -بخش‌هایی از کتابم را اینجا منتشر کرده‌ام. اخیرا چند ویدیو تولید کرده‌ام و درباره‌ی نوشتاردرمانی حرف زده‌ام.

به جز روزهای مربوط به پریود که می‌خواهم خودم را در یک آسایشگاه روانی بستری کنم، بقیه روزها لبریز از شور زندگی‌ام و پرتقلا.

می‌خواهم با یک توصیه این یادداشت کوتاه را تمام کنم؛ همیشه در حال نوشتن کتاب باش- حتی شده فقط برای خودت.

فاطمه ابراهیمی
@fatemehebrahimi_ir

با نوشتاردرمانی چه به دست آوردم؟

پاسخ به این سوال نیاز به خودافشایی دارد و همین سختش می‌کند.
بیشترین دست‌آوردم به گونه‌ایست که خودم متوجه آن شده‌ام و شاید نمای بیرونی آن مثل مرتب‌کردن یک میز نامرتب، به چشم نیاید.
من اکثر قدم‌های بعدی ام را در زندگی، با نوشتن مشخص کرده‌ام و پای در آن نهادم؛ چه قدر درآمد داشته باشم و پس‌انداز کنم. در مسیر شغلی‌ام چه تغییراتی ایجاد کنم. چگونه به روابطم عمق بدهم و یا برخی را کمرنگ و به تدریج حذف کنم.
دست‌آوردهایم همه در جریان‌اند و شبیه مدال نیستند که روی دیوار بزنم و واضح و تمام‌شده باشد.
نوشتاردرمانی مرا در زندگی جاری کرده است و از رکود خواسته و ناخواسته رهانیده.
گاهی زیستم و بعد نوشتم، گاهی هم برعکس.
من با نوشتاردرمانی احساس کسی را دارم که کنار یک رودخانه می‌زیَد، نه کنار یک برکه.

فاطمه ابراهیمی، بخشی از کتابِ ؛
@fatemehebrahimi_ir

نوشتاردرمانی|نامه‌نگاری
زمان: تقریبا ۶ دقیقه

نوشتاردرمانی کن حتی اگر فکر می‌کنی استعداد نویسندگی نداری و به فنون نوشتن مسلط نیستی.

نامه بنویس برای هرکسی که دوست داری، سپس از این که به پاسخ مهم‌ترین سوالات دست می‌یابی، خرسند می‌شوی.

فاطمه ابراهیمی
@fatemehebrahimi_ir

سلام همراهان من

چرا می‌گذارید می‌روید؟ از کانال منظورم است.
نکند از موضوع نوشتاردرمانی خوش‌تان نمی‌آید؟
با یکی دو پرسش متوجه شدم که برخی‌تان اهل نوشتن هستید ولی چرا اینجا اینطور نیست که «مستمع صاحب سخن را بر سر ذوق آورد؟»
من دوست دارم درباره‌ی نوشتاردرمانی سوال بپرسید.
دوست دارم تجربیاتتان را به اشتراک بگذارید.
دوست دارم با تک‌تک شما آشنا شوم.
چی باعث می‌شود برای نوشتن وقت نگذارید؟ و خودتان را از مواهب آن بی‌بهره نگه‌ دارید؟

فاطمه ابراهیمی
@fatemehebrahimi_ir

نوشتاردرمانی بس است

اوضاع خوب است. درحال حاضر مسئله‌ای وجود ندارد که آن را روی کاغذ بیاوری و حس و اندیشه‌ات را درباره‌ی آن بنویسی. خبر از خاطره‌ی تلخی که آزارت بدهد نیست.
زندگی‌ت دارد روال طبیعی خودش را طی می‌کند و غالبا حس‌های مثبتِ قوی را تجربه می‌کنی.

پس نوشتاردرمانی بس است؟
خیر.

حال خوب و خاطرات خوب چه می‌شود؟ مگر نوشتن کاری‌ست برای وقت‌های بی‌حالی و بدحالی؟
در هر شرایطی بنویس و به تعریف تازه‌ای از واقعیت زندگی برس.

فاطمه ابراهیمی
بخشی از کتابِ ؛
@fatemehebrahimi_ir

سلاحِ نوشتاردرمانی

گاهی آدم در زندگی تنها می‌شود، گاهی بیکار می‌شود، گاهی بیمار می‌شود، گاهی دلگیر می‌شود، گاهی بی‌پول می‌شود، گاهی عقب می‌افتد از آن چه انتظارش را داشته، گاهی نیاز به استراحت دارد...
نوشتاردرمانی سلاحی است که با آن به جنگ بطالت می‌روی؟ سلاحی است که بیکاری و بیماری و بی‌پولی را جراحی می‌کنی؟ شاید هم سلاحی است برای یافتن گنجِ درونِ اتفاقات بیرونی و درونی.

فاطمه ابراهیمی
بخشی از کتابِ ؛
@fatemehebrahimi_ir

درباب خواندن

ابتدا با بسیارنویسی ذهنت را خالی کن تا هنگام خواندن، به قدرت درکت بیفزایی.

یادداشت‌برداری خوب است، ولی حاشیه‌نویسی که همان گفتگو با نویسنده است، خیلی بهتر است.

ایده‌ی اصلی هر صفحه را در یک جمله خلاصه کن.

سبد مطالعاتی داشته باش و به خواندن همزمان چند کتاب عادت کن ـ خلاقیتت را بهبود می‌دهد و ذهنت آماده‌ی تولید ایده‌های نو می‌شود.

زیاد بخوان و زیادتر بنویس.

فاطمه ابراهیمی
@fatemehebrahimi_ir