وقتی دچار فروپاشی روانی می‌شی و افسار همه چی از دستت خارج می‌شه، بقیه نمیان ببینن چیشد که به این نقطه رسیدی و خودشون چیکار کردن باهات، فقط اون افسار گسیختگی و بهم ریختگی و عصبانیتت رو می‌بینن که بعدا سرزنشت کنن.

**اگه بخوام یه شرح حال دقیق از اوضاع فعلی زندگیم بدم باید رجوع کنم به این نوشته‌ی محمد یغمایی که میگه:

«نشسته‌ام وسط زندگی...
صبور، غمگین، امیدوار،
خسته و ادامه‌دهنده و ادامه‌دهنده.»

در نهایت ادامه دادن تنها راه پیش پامونه :**)
‌

برات آرزو میکنم چیزی که به صلاحته؛ تورو غمگینت نکنه

ما خواستیم اوج بگیریم
جوانی ما را چیزی به اسم دلار کشت...

‏منتظر گذاشتنِ آدما، خیلی فرقی با از دست‌ دادنشون نداره.

**If it can be solved, there's no need to worry, and if it cannot be solved, worry is of no use.

اگه قابل حله ، نيازى به نگرانى نيست.
اگه قابل حل نيست، نگرانى فايده اى نداره.**

سخت‌ترین کار از یاد بردن کسی است که هرگز نداشته‌ای.

یادته؟!
اون شبی رو‌میگم که فک میکردی رسیدی به تهِش همون شبی که تا خودِ صبح اشک ریختی..
اون شب گذشت و بازم یه زندگیت ادامه دادی، بازم اشتباه کردی، بازم با موقعیت های سخت تر رو به رو شدی ولی هر بار قوی تر از قبل بودی..!
میخوام بگم هر سختی هر چقدرم سخت و تلخ باشه، هر چقدرم ترسناک باشه بالاخره میگذره و تو از پسش برمیایی!
فقط خواستم بهت یادآوری کنم که: باز میشه این دَر صبر کن…

من از اون آدم‌هام که زیاد تحمل می‌کنم، خودم رو با همه چیز وفق می‌دم،
اما وقتی به نقطه‌ی پایان برسم، رفتنم انقدر قاطعانه‌ست که انگار هیچ‌وقت نبودم.