پس بهتر است این کتاب را نصفه رها کنم چراکه نمی‌خواهم نوشته هایم از تو، درد هایم باشد. تو برای من جانی و جهان، تو بمان دردها بی نیاز به نوشته شدن محو می‌شوند.

دیگر اعتمادی نیست و برای هربار نوشتن یک خط ناچیز هزاران بار چشم می‌دوانم، آیا این‌ دست نوشته‌ی من است و بگذار ببینم، این کلمات دراین چند سطر چه معنایی دارند؟ چند سطر؟ نمی‌دانم

اما هرچه که هست دلگیر و این برای دلِ‌تنگه من یک عزاست.

نمی‌دانم

آن چند قلم نوشتن را هم از یاد برده ام، جملات دیگر معنا ندارند و کلمات کنار هم تنها مضحک هستند.

بنده هیچ‌گاه دیکته ی زیبایی تقدیم آموزگارم نکرده‌ام یا که شاید یکی هم تحویلش نداده باشم اما حالا دل هوس تکراری بی پایان کرده است از یک کلمه‌ی جمله وار که من دلتنگ تو ام نازنین، تو کجایی؟

خیلی توله سگ افتاده.

از خود بی‌زار و به خود بازمی‌گردم

چه‌قدر ناز اسمم رو تایپ می‌کنه، دیگه گفتنش جای خود آه.