‌
این روزا ثابت‌ترین عضو صورتم
بی‌حوصلگی توی قیافمه.
‌

پاپلو کوئیلو تو کتاب کیمیاگر میگه:
آدما وقتی به گنج برسن ازش رد میشن، چون به گنج اعتقاد ندارن!
ماهم یه وقتایی از کنار بهترین آدمای زندگیمون به سادگی رد میشیم،
چون فکر میکنیم بقیه قراره از اون بهتر باشن وموندنین...

‌
یه جمله باعث شد من هیچ وقت کارایی که باعث پیشرفتم می‌شه رو نپیچونم: «درد پشیمونی از درد انضباط بیشتره.» شما هم بنویسدش یه جا جلو چشمتون باشه.
‌

یه چیزی بهت بگم؟!
بعضی وقتا لازمه دلت بشکنه، بهت بربخوره وناراحت بشی؛
بعضی وقتا از دست دادن بهترین تجربس؛
هیچکس توشادی موفق نشده؛
این غم و سختیه که ادمو هدایت میکنه به سمت هدفاش؛
پس از رفتنا، سختی ها، نشدن ها و نرسیدن ها نترس!

حمایت کنید لطفااا??

یاد می‌گیری که می‌توانی تحمل کنی،
که محکم هستی،
که خیلی می‌ارزی،
و می‌آموزی و می‌آموزی،
با هر خداحافظی، یاد می‌گیری...

یه جایی آلبرکامو نوشته: «به آن بخش از وجودم پناه بردم که هیچ غریبه ای را دوست نداشت و در همانجا تا ابد پناه گرفتم..

بدترین نوع خستگی اینه که ندونی ازچی خسته‌ای اون وقته که یکی یکی شروع میکنی به حذف کردن همه‌ی چیزهایی که فکرمیکنی ممکنه باعثش بوده باشن ولی بازم اون آخرش که دیگه هیچی نمونده باشه میبینی که فقط خودت هستیوخستگیت!