تنم کبوده‌ با فشارِ این تُنگِ تَنگ، ماهیِ قرمز فروشا شکار کردن نهنگ. سهم آبم رو میدن هر روز با قطره چکان، فراموش می‌کنم من فکر دریا بی‌درنگ.
رنگم از این‌همه نیرنگ دگرگون شده، فکر و جانم هم از این رو به آن رو شده، مثل اون کشتی که می‌گفتن همش عوض شده، بودنِ من هم دگر نیست و نابود شده.‌ اسمِ کشتی تسئوس بود خواستم وزنی بدم، وزن اما نیست و قافیه در نمیاد از این "شده". از نوشتن دست کشیدم و فشارم افتاد، قافیه این روزها بلای جان ما شده. گر بگویی درد دارم، خسته‌ام بی‌جانم، حال و روزت خودت را نیز تکراری شده. شعر می‌گویی که شاید معجزه شد و دلت، یک کمی برای جان طفلکت نرم شده. دست بردار از سرِ بیچاره‌ات ای بینوا، کم دلت بازیچه‌ی دست این و آن شده؟ تصور کن در آید مستقیم از مستراح، دست کند در دلِ جمجمه‌ی باز شده، بکند ناخن درون هر شیار مغز تو، معذرت می‌خوام در نداره این خراب شده؟ گهگاهی بزن به ادبیات این ضربات، دل برای خلق صحنه با کلمه تنگ شده.

گره‌چینی با چوب، شیشه و آینه

سایه‌هایی از پار
در تعقیبمان
آنچه فردا آید می‌کند
تهدیدمان
همه افگاریم و جان
پشت پینه‌هاست نهان.
دل‌های مدفون بهانه خواهند تا
بتپند برای یلدا
برای جشن، برای کیک‌ها
برای آنچه دریغ بود از ما سال‌ها
می‌بریم، می‌کشیم، برچسب می‌زنیم
پوسته نق می‌زند، کودکم لبخند.
اخرِ پاییز باشد یا اول بهار
طفل چه می‌فهمد خورشید کو؟ ماه کجاست؟
آنچه می‌فهمد ذوق است
برای فردا
عشق به انسان‌
خلق و ابداع
چیست این یلدا بجز ما؟

خیلی خوشحالم که موقع برف دانشگاه بودم

خواندن و نوشتن نمی‌دانستم، اما همان یک کتاب برایم همه‌چیز بود. خطوطِ غریب چیده شده‌اش، به چشمم راوی تک تک داستان‌های جهان بودند. آن ده صفحه را ده‌ها بار بانگ‌زنان خواندم؛ برگ‌هایش باغچه‌ای بودند، برای کاشت هر آنچه که در جنگلِ ذهن می‌چرخید.
اما این کافی نبود. عشق آن است که وهمِ معشوق در هم شکانی، و در طلب معرفت او را بجویی. رفتم به دنبال کلید هر نوشتار: کلمات. دستچین‌شان را از برکردم و در او جستم‌شان. مقصودِ محدود ِ کتاب رفته رفته آشکار می‌شد و من دلتنگِ داستان‌های نامتناهی‌اش می‌شدم.
تمام شد. از عنوان تا پایانش را یاد گرفتم؛ کتابِ مقدسم دیگر کفافِ پهن شدن در ماهیت پهناور را نمی‌داد.